Przemysł w Indonezji
taxi warszawa Jeszcze całkiem niedawno, bo w 1997 roku Indonezję wskazywano, jako przykład dynamicznie rozwijającego się tygrysa gospodarczego. Toteż, kiedy wiosną 1998 roku azjatycką gospodarkę dotknął głęboki kryzys, szok był ogromny, a bezradność - kompletna. Inflacja zrujnowała warstwę średnią - nową grupę społeczną, która wykształciła się dopiero w latach wzrostu gospodarczego. Po wstrzymaniu udzielania państwowych subwencji, co było warunkiem uzyskania pomocy finansowej z Międzynarodowego Funduszu Walutowego, ceny żywności, energii elektrycznej, benzyny, a nawet biletów autobusowych osiągnęły taki poziom, że wielu Indonezyjczykom zajrzała w oczy nędza. Rosły, więc napięcia społeczne. Winnym upadku ekonomicznego kraju uznano autokratycznego prezydenta Suharto. Stolica Indonezji, Dżakarta, pogrążyła się w chaosie rewolucji: płonęły sklepy i banki, demonstrujący studenci żądali demokratyzacji i reform. Armia, niegdyś podpora prezydenta, coraz usilniej wzbraniała się przed strzelaniem do burzących się rodaków. W październiku 1999 roku nowym prezydentem został Abdurrahman Wahid. W lipcu 2001 roku parlament usunął go pod zarzutem niekompetencji i korupcji. Jego miejsce zajęła dotychczasowa wiceprezydent, pani Megawati Sukarnoputri.
